Jevgeni Jevtušenko * Epävarmuus

Itseluottamus on hurskasta
mutta epävarmuus syntiä.
Sielun salattua käymistä
se nykii jäisenä.

Olen taikauskoisen epävarma
salatakseni sisäisen pelkoni
joskus olen liian rento
joskus liian saita ja jäykkä.

Koko ajan toistan itselleni:
minkä tähden valehtelen ihmisille
miksi uskottelen voimaani
jos kerran en kuitenkaan voi?!

Jos saavatkin kiinni kuin varkaan
ja minä olen kaikille jo toinen
petturi huijari ja teeskentelijä
ja kun lähden laitan kädet selän taa.

Eikä tämä ajatus anna minun
kastaa kynää musteeseen . . .
Oi luoja anna minun olla runoilija!
Äläkä anna minun pettää ihmisiä.

Самоуверенность блаженна,
а неуверенность грешна.
Души подспудные броженья
подёргивает льдом она.

Я суеверно неуверен.
Скрывая внутренний испуг,
то в чём-то слишком неумерен,
то слишком скован я и скуп.

Себе все время повторяю:
зачем, зачем я людям лгу,
зачем в могущество играю,
а в самом деле не могу?!

Что,- вдруг поймают, словно вора,
и я, для всех уже иной,
обманщик, шулер и притвора,
пойду с руками за спиной?!

И не даёт мне мысль об этом
перо в чернила обмакнуть…
О, дай мне, боже, быть поэтом!
Не дай людей мне обмануть.